Tag: Muzeum Ziemi Miechowskiej

Mam sentyment do dziedzictwa ziemian (mieszczan zresztą też i to pół na pół – z tego samego powodu… ) Współczesne wyobrażenia o życiu we dworze często są mocno zniekształcone i wypaczone. A tak naprawdę – najczęściej było to gniazdo domowe gdzie życie toczyło się swoim ustalonym rytmem na straży którego stała tradycja. Ok ok – czasem artystycznym i buntowniczym duszom udawało się spod jej skrzydeł wyrwać ale generalnie ustalone zasady przez wieki kreowały codzienność… Tak o dworze ziemiańskim opowiada wystawa „W starym dworze stary ład” w Muzeum Ziemi Miechowskiej. To trzy kolejne sale zaaranżowane tak, że podglądamy codzienność okolicznych ziemian.

Wystawę zwiedzałam w towarzystwie Pana Dyrektora i jednego z Członków Rady Muzealnej. Panowie dyskutowali na ważkie tematy. Ja odeszłam na bok. W tle dobiegały mnie rozmowy ale takie ciut za mgłą. Słyszałam przyciszone głosy rozmówców ale niekoniecznie słowa… Przycupnęłam w pokoju dziennym. Światło zza okna ślizgało się po ułożonym na stole nakryciu, prawie słyszałam trzask spieczonej skórki chleba który kucharka w pomieszczeniu obok kroiła, pewnie zaraz poda śniadanie… w pokoju obok pan wrócił z objazdu, zrzucił buty do jazdy konnej, jeszcze czuć zapach wiatru… zegar na kredensie miarowo odmierza sekundy, a w kuchni na oknie czas zamknięty w słoikach i wekach…

Ech… pięknie opowiedziana wystawienniczo historia… Nie wiem… Może ślizgające się światło, a może niski tembr męskich przyciszonych rozmów gdzieś w tle, a może nastrój miejsca… A może wszystko na raz… przeniosłam się na chwilkę w czasie…

Muzeum Ziemi Miechowskiej zostało powołane do życia w 1910 roku. Miejsce swoje znalazło w odrestaurowanych na tę okoliczność zabudowaniach dawnego klasztoru bożogrobców. Zarówno pierwsza jak i druga wojna światowa uczyniły spore szkody i w działalności i w zbiorach. Reaktywacja nastąpiła w 2012 roku a siedzibą muzeum stał się Zamek Generała – budynek w historycznym kompleksie klasztornym bożogrobców. Klasztorny anturaż od początku istnienia muzeum, prowokuje niemal by jedna z ekspozycji była dedykowana sztuce sakralnej! I tak jest „Tkaniny i paramenty” to wystawa stała na którą składają się w głównej mierze zabytki związane z bożogrobcami. Jest zatem cały garnitur liturgiczny, tkaniny o rodowodzie włoskim, francuskim i tureckim (ta ostatnia to najcenniejszy chyba czerwony ornat z motywami tulipanów). Jest też trochę sztuki złotniczej, często to zabytki z bogatym programem semantycznym. No i galeria portretów bożogrobców – w znaczeniu przełożeni klasztoru. Ekspozycyjnie – światło świetnie dopełnia prezentowane obiekty i prowokuje do zwiedzania w taki sposób by opowieść o nieistniejącym dziś zakonie snuła się przed naszymi oczyma od gabloty – do gabloty…

Ach! Jak to w murach starych klasztorów… ZIMNOOOOOO…. Ale jak pięknie!