Asuan (Aswan) – istniało i ważną rolę pełniło od starożytności, bo trochę graniczne. Chyba faktycznie było ważne skoro wspomina o nim i Swetoniusz i Ptolemeusz i Witruwiusz i stu innych… Ale wtedy nazywało się Swenett (Rzymianie wywodzili nazwę od przydomku bogiń – Luciny 
). To jedno z najsuchszych miast świata. Wydobywano to piękny granit (sjenit) i rozwożono po całym Egipcie. W Asuanie dokonano trochę odkryć archeologicznych ale w Egipcie – wystarczy łopatę w piach wbić by coś wygrzebać 
. Ale trochę fajnych miejsc tam jest np. niedokończony obelisk; gigantyczna, śnieżnobiała katedra ortodoksyjnych Koptów (właściwie w stylu architektury koptyjskiej choć mocno modern); cmentarz Fatymidów; Suk Asuan itd.
Kiedyś, w środku dnia, zamiast oddawać się jak każdy normalny człowiek „siestowemu nicnierobieniu” wybrałam się w tak zwane miasto. Gorąco, pył, słońce razi. Ale… w zaułkach prawdziwe miasto, mocno zagruzowane, rozwalające się podwórza, a za winklem ukryty jakiś kościół. Ale bez marmurów. Niewielka sala, zamiast podłogi piasek, i miły młody człowiek z przejęciem opowiadający o jego pięknej świątyni… super… 
PS W Asuanie byli Staś i Nel – pytałam ale nikt ich nie widział…
. Jest drugą co do wielkości z zachowanych świątyń w Egipcie. We wnętrzu – można zobaczyć sporo reliefów: Horusa i Hathor, boga płodności (i baaardzo to widać 
Teraz przyjeżdżają tu grupy turystów, tak trochę po drodze z Doliny Królów. Kiedyś – był to rodzaj raczej turystyki religijnej – by posłużyć się współczesną terminologią. W czasach helleńskich, istniało przekonanie, że kolosy są wizerunkami Memnona – syna Jutrzenki. Mało tego Memnon o świcie śpiewał na przywitanie swej matki. Naprawdę śpiewał! Ów cud był dość prosty w obsłudze… Kolosy mocno zrujnowane były, z mnóstwem szpar, szczelin i innych „piszczałek”. Gdy rankiem powietrze (chłodne w nocy) zaczynało się mocno i bardzo szybko ogrzewać w promieniach słońca – prawa fizyki robiły robotę. 
