Miasto nad Dźwiną – Dyneburg. Pierwsze ślady to XIII wiek i zamek zakonu rycerskiego – warowny, rozbudowany i… w XV wieku zdobyty przez Iwana III. Potem przeszedł w ręce naszego Zygmunta Augusta i do XVIII wieku (z różnymi zakrętami historii…) był w granicach Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Sam Dynebur jako miasto lokował Batory. Szybko potem nowa twierdza powstała. Po rozbiorach Dyneburg dostał się Rosji, no a teraz łotewski.
To nie jest miasto turystyczne. Zabytki niemalże nie istnieją – trzeba wyłuskiwać je w przestrzeni miejskiej. Głownie klimaty XIX wieczne – jeśli już historyczności szukać. Najciekawsze chyba świątynie: katolicka, protestancka, prawosławna no i synagoga też 
– komplet. A i twierdza Dyneburg – a właściwie jej pozostałości.
Hmm… Po głębszym zastanowieniu i przewijających się w pamięci wspomnieniach pobytu – panoram miasta to chyba najfajniejszy widok…
. Miasto o długiej historii i zmiennych losach. Ryga była i Rzeczypospolitej obojga narodów, i szwedzka, i ruska, i radziecka, i łotewska. Na przestrzeni wieków działo się – ale to generalnie przywilej tych terenów… I 
. Rzeźba „Bremeńskich muzykantów” to też dość kultowe miejsce. Osioł, pies, kot i kogut – jedno na drugim zerkają przez żelazną bramę… Dom Bractwa Czarnogłowych, na większości pocztówek z Rygi chyba można znaleźć. Nazwa – od św. Maurycego. A wybór takiego patrona bo budynek należał do niemieckich kupców (w Niemczech Maurycy dość popularnym świętym jest). Dla nas historycznie istotne, że w budynku tym w 1921 podpisano traktat ryski. A! no i genialne w formie Centrāltirgus – centrum handlowe z 30 lat XX wieku. Jest też zamek krzyżacki i całe mnóstwo świątyń kilku religii. No i wieża radiowo – telewizyjna. Chyba w pierwszej trójce najwyższych w Europie. Warto wjechać bo panorama – prima sort! A z góry jeszcze lepiej widać gąszcz uliczek i zaułków, w których z upodobaniem można się potem zagubić przysiadłszy gdzieś na kawę albo kieliszek słynnego czarnego balsamu. A gdy głód by dokuczał – naaaaaleśniki… 
