Wakacje na horyzoncie już widać. Wiem… w tym roku delikatnie mówiąc dość wyjątkowe… Ale… Chciała by dusza do… A choćby i do Hurghady. To taki turystyczny Egipt w pigułce. Miejscowość nad brzegiem Morza Czerwonego. Chyba najbardziej znany kurort turystyczny. Hoteli (najczęściej takich na wysokie „C” – jak na Egipskie standardy) tu mrowie. Hurghada powstała w ramach akcji poszukiwania ropy – ok. 1913 r. Szybko jednak odkryto w niej potencjał turystyczny i w konsekwencji z tego Hurghada żyje.
A że Egipt w pigułce – no tak. Luksusowe hotele głównie dla zagranicznych gości. Można oddawać się przyjemności leżakowania, nurkowania sączenia drinków z palemką itd. itd. Wiem… Hurghada przerabiała atak terrorystyczny i wyciek ropy ale niezmiennie turystyczna jest! Ale wystarczy wyjść poza teren hotelowych kompleksów by zobaczyć prawdziwe ulice egipskiego miasta, z walającymi się resztkami czegoś/wszystkiego, wałęsającymi się zwierzakami i ludźmi chyba trochę też chodzącemu jakby bez sensu. A może właśnie z sensem. Ostatecznie spieszenie się jest z założenia niefajne i nikomu nie potrzebne. Jest w mieście olbrzymi (jak na niewielkie w sumie miasto jednak) meczet, jest bardzo niewielki (jak zwykle) kościół koptyjski. No i jest (punkt obowiązkowy 
) – wytwórnia papirusów. W sumie taka egipska norma. Skrajności…
Wśród mieszkańców Kairu przeważają muzułmanie – to jasne, zatem i meczetów sporo. Ale jest też dzielnica koptyjska. To przedchalcedońska odmiana chrześcijaństwa. Koptów należy kojarzyć z rdzennymi mieszkańcami Egiptu i ich odsłoną chrześcijaństwa – obecnie w kilku wersjach: ortodoksyjnej i unickich. Wszelkie inne wersje kościołów chrześcijańskich też 
Szczególnie lazurowy kolor miało chyba w Karnaku („Najbardziej Dobrane z Miejsc”)… Kilka razy tam byłam i zawsze niebo było powalające kolorem… W sumie nie ma się co dziwić – wisi nad jedną z największych świątyń… Kompleks poświęcony był wielu bogom tebańskim ale główne skrzypce grał Amon – Re. Aleja sfinksów stojących w karnym szpalerze po prawej i lewej, prowadzi do pylonów. Takie „baranie” te 
A potem dziedziniec i słynny posąg Ramzesa II. A potem las kolumn – gigaaaaantycznych!!! Mocarnie sterczą w górę, przysłaniając niebo… Cały świat w sumie przysłaniają. Zagubić się można bez problemu najmniejszego… Potem kolejne pylony, kolejne dziedzińce, kolumny, obeliski… Gdyby się tak lazło i lazło to do Luksoru można doleźć… Co też i się działo cyklicznie i procesyjnie – gdy obie świątynie czynne kultem były.
Teraz przyjeżdżają tu grupy turystów, tak trochę po drodze z Doliny Królów. Kiedyś – był to rodzaj raczej turystyki religijnej – by posłużyć się współczesną terminologią. W czasach helleńskich, istniało przekonanie, że kolosy są wizerunkami Memnona – syna Jutrzenki. Mało tego Memnon o świcie śpiewał na przywitanie swej matki. Naprawdę śpiewał! Ów cud był dość prosty w obsłudze… Kolosy mocno zrujnowane były, z mnóstwem szpar, szczelin i innych „piszczałek”. Gdy rankiem powietrze (chłodne w nocy) zaczynało się mocno i bardzo szybko ogrzewać w promieniach słońca – prawa fizyki robiły robotę. 
