Ależ mnie wystawa stała w Nowym Gmachu zaskoczyła! Jakoś umknęło mi, że jest nowa „Galeria Sztuki Polskiej XX i XXI”… Wybrałam się tak dla towarzystwa, pewna że do miejsc które znam na pamięć a tu naprawdę miłe zaskoczenie. Wystawy w Nowym generalnie są świetnie pomyślane ekspozycyjnie. I Galeria Sztuki Polskiej – nie odbiega od tej tradycji! Narracja prowadzona jest od Boznańskiej, Malczewskiego, Młodej Polski aż do prac zupełnie współczesnych. Kolejne odsłony dopełniają w dedykowanych przestrzeniach konteksty historyczne oraz szersze twórcze – bo i muzyka (na wystawie słychać ciszę. No może stukot obcasów jedynie 
Ale utwory można usłyszeć w dedykowanych pomieszczeniach) i literatura i kilka słów o samych twórcach! Jest głównie malarstwo i rzeźba ale szkła i ceramiki też trochę. Fantastycznie opowiedziane przenikające się w XX i XXI wieku kierunki, prądy, zjawiska artystyczne. I to wszystko – co ważne – w szerszym kontekście. Zupełnie inaczej wówczas rozumie się sztukę…
A gdy ktoś ma sporo czasu i zacznie od pierwszego pietra gdzie historia od wieków średnich się zaczyna a na przełomie XIX i XX kończy – ma genialną podróż w czasie. Takie kilkanaście wieków – w kilka godzin 
Uważali, że w sztuce mogą wszystko! I chyba mieli rację… 
Aleksander Blonder, Blima Grünberg, Maria Jarema, Franciszek Jaźwiecki, Leopold Lewicki, Adam Marczyński, Stanisław Osostowicz, Szymon Piasecki, Mojżesz Schwanenfeld, Bolesław Stawiński, Jonasz Stern, Eugeniusz Waniek, Henryk Wiciński oraz Aleksander Winnicki. Oni tworzyli GK i ich prace (łącznie na wystawie ok 300) podglądać można u Szołayskich. Bez pruderii i konwenansów, ale za każdym razem na wysokie „C” – świetne prace, świetnie ujęte w ramy wystawy. I jak zwykle u Szołayskich – mnóstwo zwiedzających (od szczawików do wytrawnych bywalców 
