do początku   |   mapa serwisu   |   kontakt  

Ubiór - Strój - Kostium
UBIÓR - STRÓJ - KOSTIUM

SPIS TRESCI

 

Stroje w Religiach i wierzeniach

               Chrześcijanie

                     Habity

                     Liturgiczne

               Judaizm

               Buddyzm

               Hinduizm

               Islam

               Inne

 

Mundury    

 

Europejskie

              Narodowe

              Ludowe

              

Prekolumbijskie

 

Orientalne

 

Ubiory dedykowane 

               ubiory plażowa

               ubiory sportowe

               ubiory turystyczne

 

Bielizna

 

Elementy ubrania

 

 
Ubiór jako wyróżnik przynależności do związków i organizacji na przykładzie bractw kurkowych

Lucyna Rotter

UPJPII w Krakowie

 

Ubiór jako wyróżnik przynależności do związków i organizacji

na przykładzie bractw kurkowych[1]

 

Z dziejów Bractw Kurkowych

 

Historię bractw kurkowych[2] zwanych także bractwami cechowymi lub bractwami strzeleckimi[3] początkami swymi sięga VII wieku, kiedy to konfraternie zrzeszające rzemieślników zakładane były na terenie Hiszpanii. Zadaniem tych grup było utrzymywanie stałej gotowości do obrony miast. Przejawiało się to głównie poprzez systematyczne ćwiczenie strzelania do celu. Ida bractw kurkowych w XI wieku rozprzestrzenia się na terenie dzisiejszej Francji i Niemiec. W wiekach średnich wraz z rozwojem miast, struktury brackie pojawiają się także na ziemiach polskich[4].

Powstanie pierwszych bractw polskich datuje się na XIII wiek. Podstawowym powodem zawiązywania w miastach bractw była potrzeba posiadania możliwie najlepiej przygotowanej siły bojowej. W czasie pokoju nad bezpieczeństwem w mieście czuwała straż miejska, jednak w chwili zagrożenia wojennego obronę miasta obejmowała grupa (gildia) mieszczan, kupców i rzemieślników, przygotowana do tego poprzez systematyczne ćwiczenie się w sztuce wojennej. Baszty na murach miejskich oddawane były pod opiekę określonej grupie rzemieślników (np. iglarze, szewcy) i ta właśnie grupa miała stawać do obrony baszty i przynależnej części murów obronnych[5]

Począwszy od wieków średnich krystalizowały się struktury, organizacja, cele oraz ceremoniał bracki. Pojawiał się patronat (fundowano kaplice, ołtarze, wyposażano kościoły), kształtowały regalia, sztandary, przepisy i prawodawstwo. Działalność prawna bractw opierała się na przywilejach książęcych lub królewskich. Istotną podstawą dla działalności były także statuty zatwierdzane dla poszczególnych bractw przez władze miejskie.

Z uwagi na obciążenia finansowe (np. zakup z własnych środków broni, fundowanie darów przy okazji strzelań, łożenie na cele charytatywne) w szeregi bractw wchodziły tylko osoby o dość wysokim statusie majątkowym...

więcej
 
Habity franciszkańskie na przykładzie wybranych wspólnot żeńskich

Lucyna Rotter

UPJP Kraków

 

Habity franciszkańskie na przykładzie wybranych wspólnot żeńskich[1]

 

 

Historię habitu właściwie można by było wyprowadzić od momentu założenia Kościoła. Bowiem od początku istniały grupy ludzi chcących naśladować swym życiem Chrystusa i realizować w sposób jak najbardziej pełny jego naukę. Strój zapewne celowy i przemyślany wyróżniał te osoby, podkreślając we właściwy sposób ich wybór drogi życiowej. O stroju zakonnym w ścisłym tego słowa znaczeniu możemy jednak mówić dopiero w wiekach średnich, kiedy to ów strój stał się wyróżnikiem osoby konsekrowanej[2].

W początkach wieków średnich habit zakonny nie posiadał szczególnego, wyróżniającego go kroju. Zakonnicy zakładali odzież noszoną powszechnie przez uboższe warstwy społeczeństwa. Regułodawcy wymagali jedynie ubioru prostego, skromnego i schludnego. Pierwsze precyzyjniejsze zasady określił dopiero papież Grzegorz VIII. Zgodnie z nimi duchowny powinien w stroju unikać kolorów jaskrawych i wyszukanych tkanin, zaś krój ubioru winien być obszerny i okrywający ciało. Zasady te powtórzone zostały następnie przez Sobór Laterański, papieża Grzegorza IX oraz Sobór Trydencki. Wraz z rozwojem mody, zaczęła pogłębiać się różnica pomiędzy strojem zakonnym a świeckim. W XIV wieku zaczynają dominować tendencje skracania ubiorów i dopasowane kroje. Taki sposób noszenia się, nie był do zaakceptowania w kręgach zakonnych i kościelnych. Duchowni pozostając przy „starych” obszernych i długich wzorcach coraz bardziej odróżniają się w stroju od osób świeckich, co dało w rezultacie początek kostiumologii kościelnej, rozwijającej się odmiennym torem niż świecka, choć oczywiście nie pozostającej bez wpływu przemian kulturowych, estetycznych i obyczajowych[3].

Ukonstytuowane życie zakonne prowokowało jednak do określenia specyficznego, wyróżniającego daną grupę ubioru. Od XIII wieku noszenie jednolitego stroju zakonnego stało się wymogiem, od którego początkowo nie przewidywane były odstępstwa. Sobór Wienneński w XIV wieku, zagroził ekskomuniką zakonnikom, którzy zakładali miast habitu szaty świeckie. Forma habitu zatwierdzana była przez Stolicę Apostolską i bez jej zgody nie mogła ulec zmianie[4]. Od wieków średnich habit uważany był (zwłaszcza w kręgach augustiańskich) za znak nawrócenia i zarazem konsekracji. Dla mnichów iroszkockich był znakiem ubóstwa. Bardziej precyzyjne wytyczne, określające jakość, formę oraz ilość poszczególnych części garderoby powstały w zakonie benedyktyńskim. Spowodowane to było dużym 

więcej
 
 
© 2019 lucynarotter.com.pl | Tworzenie stron internetowych