Autor: Lucyna Maria Rotter (Page 44 of 87)

W tle cichutko sączy się barokowa muzyka… A na ścianach wiszą barokowe… no właśnie… Barokowych golasów tu raczej nie znajdziecie, bo Czechowicz pruderyjnie swoich modeli w obfite szaty ubierał.

Nowy Gmach w Krakowie i wystawa „Geniusz baroku Szymon Czechowicz (1689 – 1775)”. Na wystawie jak to zwykle tutaj – sporo ludzi. I to chyba nie efekt otwarcia muzeów. W Nowym Gmachu – zwłaszcza weekendowo – generalnie i zawsze jest dużo zwiedzających. Bo i też trudno się dziwić. Większość wystaw na wysokie C zrobiona. Czechowicz – też. Wydawać się mogłoby, że wstawienie ponad 200 prac może być nudnawe i takie klasyczne wystawienniczo z założenia. A tu niekoniecznie. Sale zaaranżowane tak, że sugerują wnętrze sakralne… ale nie dosłownie, nie agresywnie. To delikatna tylko sugestia miejsc, do których prace Czechowicza przecież były dedykowane. Toż dzieło sztuki niedoskonałej odbiera się w anturażu dla niego szytym na miarę. Tak to już bywa… dobrze lub źle wypada się na tle… Na środku salonik. Stół, jakieś fotele, wszystko w nienachalnej bieli. Na stole rozrzucone jakieś wzory graficzne, szkice…. Tak trochę jakaś pracownia, atelier artysty, a może tylko salon sztuki… W sumie Rzymsko… No ale to i uzasadnione. Toż Czechowicz w Rzymie barok chłonął, tam ucząc się światła, koloru, emocji, rysunku i takich tam drobiazgów artyście niezbędnych do życia…

I ten zaskakujący za każdym zakrętem święty podglądający zwiedzających z obrazu, ta sącząca się w tle jakaś aria, a czasem jakieś organowe dźwięki… Barocco…

Nowe – kusi, nęci, prowokuje… Wystarczy zrobić krok, i potem kolejne – nie cofając się by „nowe” odkrywać zaczęło niesamowite, fantastyczne przestrzenie. Dla odkrywania jedynym ograniczeniem – kreatywność! No… może też chęć sięgnięcia po nowe.

Tak było w okresie modernizmu, który w Polsce przyniósł zupełnie nowe, nieschematyczne i często pod prąd idące koncepcje artystyczne. Łączenie przestrzeni art. – z nowymi nurtami w technice, wzornictwie, architekturze… Konsekwencją było pojawienie ciekawych rozwiązań będących wyznacznikami dla nowych nurtów nie tylko w malarstwie lub rzeźbie ale także wzornictwie przemysłowym. Wystawa w Nowym Gmachu w Krakowie, fantastycznie opowiada o tym czasie. Prowadzi przez poszczególne działy sztuki i sposoby artystycznego wyrazu, które przenikają się i wzajemnie z siebie wynikają. Równocześnie zmieniająca się kolorystyka kolejnych części ekspozycyjnych, delikatnie sugeruje nowe odcinki modernistycznej opowieści.

PS

W TVP Historia we wtorki i środy (oraz w stałym dostępie na vod.tvp.pl), zobaczyć można świetny cykl programów „Nowy początek. Jak wymyślono II RP”, dla którego inspiracją jest ta właśnie ekspozycja z Nowego Gmachu.

Nie wiem co bardziej sensualne – jej obrazy, czy jej portrety? Bo że Łempicka kipi erotyczną kobiecością – to jasne. W Nowym Gmachu w Krakowie – wystawa. Spore nagromadzenie prac malarki. Sprowadzone zarówno z różnych kolekcji europejskich jak i z Ameryki. Ale są też niesamowite foty. do których pozowała. Sporo. I do tego całość fantastycznie pokazana wystawienniczo! Mrokiem otulone obrazy, za woalami półprzeźroczystych zasłon, kuszą… Portrety znane i sztandarowe ale i takie będące zaskoczeniem! Erotyczne akty, martwe natury, symboliczne lub alegoryczne przedstawienia. Niezależnie co było tematem obrazu (choć dla Łempickiej – najczęściej był to człowiek) – jej kompozycji nie sposób pomylić. Są niecodzienne, wyraziste, pod prąd, tak zwyczajnie inne…

Potrafiła doskonale kreować swój wizerunek! Nie tylko samo malarstwo ale też to jak się nosiła, jak była postrzegana, jak tworzyła swój niepowtarzalny PR. To wszystko jest spójne artystycznie i niebanalne! Często i chętnie pozowała, czasem sama zamawiała sesje u znanych fotografów. Niby portrety jak portrety. W kanonie ówczesnej fotografii – choć zawsze na wysokie „C”! Ale to niesamowite jak potrafiła grać spojrzeniem. Ona te fot-portrety spojrzeniem – malowała…

„Niczego, co robiłam, nigdy nie robiłam tak jak inny. Zawsze robiłam wszystko jakoś inaczej” – RACJA!!!! Monotonia i rutyna najszybciej zabijają. I są w stanie zamordować generalnie wszystko! Bać się ich należy i uciekać od nich szybciutko… Łempicka, miała chyba rację.