Świątynia szczurów w Deshnok niedaleko Bikaneru to dość wyjątkowe miejsce. To świątynia hinduska gdzie szczury nogi podkładają. Są ich tutaj setki. Łażą po ścianach, pełno ich na korytarzach i dziedzińcach… Nie boją się ani pobożnych pielgrzymów, ani zdziwionych i zainteresowanych turystów. Z gracją kosztują wodę wystawioną tu i tam w okrągłych misach, lub degustują pozostawiane dla nich kąski. Czasem po prostu leniwie prezentują się, lub biegną gdzieś w swoich sprawach. Skąd się wzięły? W świątyni czczona jest Karni Mata – to jedno z wcieleń bogini Durgi. Urodziła się 1387 w niewielkiej wiosce. Była ascetką, słynęła z mądrości i dobroczynności. Dokonywała licznych cudów. Gdy utonął jej syn (niektórzy twierdzą, że siostrzeniec) – chciała przywrócić go do życia. Młodzieniec odrodził się jednak już pod postacią – szczura! Potomkowie Karni Maty (a jest ich w okolicy sporo) do dzisiaj wierzą, że po śmierci odrodzą się pod postacią szczura i zamieszkają w świątyni. Warto wypatrywać białego szczura – to ponoć wcielenie samej bogini. W sumie taki rodzinny interes…
Bardzo tu różowo. Nie do końca uważam ten kolor, więc czułam się trochę jak w landrynkowym domku dla lalek. To znaczy, czułabym się gdyby nie dodatkowa atrakcja w postaci wspomnianych wyżej zwierzaków. Dla jasności – szczur to szczur. Zwierzę jak każde inne, a i czasem nawet futerko ma ładne… Wiem, zarazy roznoszą i generalnie, choć inteligentne, nie cieszą się wyjątkową estyma. Ale sam ich widok nie był dyskomfortowy. Dokuczliwy okazał się wszechobecny smród! Przy czym trudno było stwierdzić co intensywniejsze smród szczurów, czy smród gołębi, których tu niewiele mniej niż gryzoni. Tak czy tak – wyjątkowe to miejsce.
Właściwie gigantyczne miasto (fort) Wielki Mogoł wzniósł by być bliżej swego doradcy i powiernika Sufi Salima. Kompleks cudownie tętnił życiem, gwarem i pluskiem wody w licznych basenach i fontannach, aż do momentu gdy owej wody zabrakło. Mieszkańcy przenieśli się do innych miejsc, Akbar zresztą też, ale miasto do dzisiaj urzeka urokiem czerwieniących się murów, zdobnych misternie i koronkowo. Jednak jest miastem wymarłym. Oprócz pałaców żon Akbara, warto zerknąć tu do pięknego meczetu Dżama Masdżid, do którego wchodzi się przez Bramę Zwycięstwa. W Diwan i Khas, Akbar miał zwyczaj debatowania z mędrcami i uczonymi. I jeszcze Pałac Wiatrów z ażurowymi oknami oraz wieża Hiran Minar wybudowana w miejscu gdzie padł ulubiony słoń Akbara itd. itd… Czerwono-brunatne budowle z lokalnego piaskowca składają się na cały fort. Jest jednak jeden wyjątek. Grobowiec Sufiego Salima wzniesiony jest z białego marmuru. Wejście do grobowca wykonane jest z drewna hebanowego, nad sarkofagiem – baldachim z drewna sandałowego, białe ściany zdobią dekoracje z masy perłowej. Sufi spełnił marzenie Akbara o potomku, dlatego wierni muzułmanie przychodzą do grobu mędrca i okrążają go by prosić o spełnienie trzech marzeń.
Koniecznie odwiedzić należy Dźantar Mantar – osiemnastowieczne obserwatorium astronomiczne. Wygląda jak park z dziwnymi konstrukcjami, które nie mam pojęcia do czego konkretnie służą ale na pewno do obserwacji nieboskłonu były używane. To był w sumie taki ośrodek badawczy powołany do życia i sponsorowany przez maharadżę. A! No i słynne manufaktury kamieni szlachetnych! Z tego Jaipur słynie. Obróbka ich jest naprawdę na wysokim poziomie kunsztu artystycznego. A najlepsze to, że warunki tejże obróbki iście „spartańskie”. Taaa… Indie po prostu…
Wiele jest miejsc, w których wielobarwne niebo i słońce tuż nad horyzontem wiszące, cudownie oświetlało przestrzeń. Jednym z takich – Jaisalmer „Złote Miasto Indii”. Fakt sporo tu budowli z żółto – złotego piaskowca, co efekt ciepłego światła zachodzącego słońca mocno potęguje. Piękne heveli w całym mieście, jak zrobione z koronki. W niektórych nadal kwitnie życie w innych również handel. Bo można zobaczyć jak w środku i dywan jakiś gustowny nabyć drogą kupna. Bardzo efektownie wyglądają zwłaszcza te XIX – wieczne np. Patwon-ki-Haveli lub Salim Singh-ki-Haveli. Ale dla widoków rzeczonego zachodu / wschodu najlepsze jezioro Gadisar. W 1367 zostało sztucznie stworzone z inicjatywy Rawal Jalsal jako źródło zaopatrzenia w wodę dla miasta. To właściwie sztuczny zbiornik napełniany deszczówką. Woda była ważna, cenna, święta… Stąd wokół jeziora (piękne architektonicznie skądinąd) wieże strażnicze. Do jeziora prowadzi kilka bram. Najsłynniejsza z nich to Tilon Ki Pol, jak chce tradycja – ufundowana przez bogatą i wpływową prostytutkę imieniem Tilon. Na tyle ciekawe i piękne to miejsce, że stało się w 2016 roku tematem filmu Soul of Jaisalmer. Jakoś się nie dziwie…
). Jest też Jaswant Thada – takie miejsce do kremacji zmarłych członków rodziny radżów ale też służy do koncertów zwłaszcza w trakcie festiwali; słynna wieża zegarowa; świątynia Chamunda Mataji albo świątynia Mahamandir itd. itd. Lubię zwiedzać ślady kultur ale oczywiście pognało mnie też na lokalne placyki, bazarki, zaułki… I… tym bardziej ugruntowałam się w przekonaniu ze to fajne miejsce jest. Tak po prostu – fajne.
